In januari 2004 belde ik met een heel bang hartje voor het eerst aan bij dokter Annicq. Gedurende het jaar ervoor was mijn eetstoornis in een stroomversnelling geraakt. Daarvoor had ik het jaren voor iedereen verborgen kunnen houden.

Hulp zoeken was het laatste wat ik eigenlijk wilde. Ik was doodsbang dat ze mijn eetstoornis zouden afpakken en daarmee mijn veiligheid. Ik wou niet vetgemest worden. Ik wou niet te horen krijgen dat ik me aanstelde en dat ik gewoon moest doen en eten.

Bij Empathie kreeg ik een therapie waarin ik als persoon gerespecteerd werd en word. Vanaf de eerste consultatie kreeg ik het gevoel dat ik begrepen werd. Geen vermanend vingertje. Geen onhaalbare doelen. Niet lopen voor ik kon gaan. Wat zeg ik, voor ik kon kruipen.

Er werden duidelijke afspraken met dokter Annicq gemaakt waaraan ik me zo goed en zo kwaad als het kon hield. Ik kon er niet voor zorgen dat ik boven het samen vastgestelde minimumgewicht bleef. Er volgde een opname en sondevoeding. Moeilijke periode. Maar een noodzakelijke. Al ben je daar op het moment zelf bitter weinig mee.

Nu zijn we enkele jaren verder. Om eerlijk te zijn, had ik nooit durven dromen, laat staan denken, dat ik kon komen tot waar ik nu sta. Ik ben er nog niet, heb nog een weg af te leggen. Het grote verschil met vroeger is dat ik de valkuilen herken.

Natuurlijk ben ik in de loop van de therapie ettelijke kilo’s bijgekomen (is moeilijk om zo neer te pennen) maar wat meer is, is dat mijn zelfvertrouwen en mijn levenslust veel meer zijn bijgekomen. Ik was een piepklein gebroken vogeltje dat in de goot lag. Dat in totale wanhoop geen uitzicht meer had om ooit nog de vleugels te kunnen uitslaan…

En nu …

Fysiek een heel stuk sterker maar mentaal nog veel meer gegroeid.

Mijn angst dat mijn veiligheid zou afgenomen worden, was totaal onnodig. Ik heb leren voelen wat echte veiligheid is.  Hoe het voelt om terug te leven zonder 24 op 24, 7 op 7 bezig te zijn met eten/niet-eten. De bunker die ik rond mij had opgetrokken en waarin ik alleen zat met mijn eetstoornis die al mijn doen en laten (vooral laten) beheerste, werd van buitenaf aangevallen. Niet met grof geweld, maar met empathie, begrip, warmte en liefde.  En beetje bij beetje brokkelden mijn muren af. Er kwamen kleine zonnestraaltjes binnenpiepen. Mijn lichaam dat in een diepe winterslaap verkeerde, werd heel zachtjes wakker. Stapje per stapje ging ik richting deur om uiteindelijk naar buiten te komen. Als een sterkere jonge vrouw.

Niets of niemand krijgt me nog terug in die bunker.  Ik wil niet terug in het donker. Ik weet  dat er moeilijke periodes zullen komen. Die kent iedereen in zijn leven. Maar ik denk dat ik mag stellen dat ik nu sterk genoeg ben om mezelf niet meer in te metselen. Wanneer ik voel dat ik verkeerd bezig ben, kan ik mezelf nu bij mijn nekvel pakken. Plus, ik kan nog steeds terecht bij Empathie.

It’s not about me.

Frédérique

Ik was 17. Onzeker, ondanks mijn “stoer” gedrag naar de buitenwereld toe. Ik werd gepest : spleetoog !! chinees met konijne-tanden !! De jongens die ik leuk vond, zagen mij niet staan.

Ik kreeg nu en dan een scheve opmerking, zo van “een beetje bijgekomen de laatste tijd ??” En wat doe je dan : je probeert te veranderen datgene waar je iets kunt aan veranderen : je gewicht !!

Vijf kilo, dat is alles. Dan ben ik tevreden & kunnen ze mij niet meer uitlachen. Zo begint het. Na 5 kilo denk je dan : dit gaat wel vlot, ik kan misschien nog een beetje afvallen. En dan hoor je ineens een klein, venijnig stemmetje dat zegt : doe zo voort !! En voor het eerst ben ik mij ervan bewust dat dit stemmetje mij zekerheid biedt : ik heb controle over iets !! Hier ben ik veilig. Maar voor je het weet, wordt dit stemmetje je enige steun en toeverlaat. Het werd “mijn alles”, mijn wereld, mijn cocon. Dit neemt niemand mij meer af.

Tot je opeens ondervindt : ik ben op. Ik kan niet meer. Dit kan zo niet meer verder. Het stemmetje dat eerst zoveel steun betekende, heeft mij leeggezogen. Dit kan toch niet ? Het stemmetje is mijn beste vriend. Hoe moet het nu verder met mij ? Het stemmetje heeft mij versmacht, maar zonder voel ik mij zo verloren. Ik ken niets anders. Zonder stemmetje geen zekerheid, geen veilig gevoel, geen cocon.

En dan het besef : ik heb hulp nodig. Ik WIL geholpen worden, maar hoe, door wie ?
Ja, en dan ben ik met mijn gat in de boter gevallen : ik maak een afspraak met Patty Annicq van Empathie. Als een hoopje ellende strompel ik binnen met duizend vragen in mijn hoofd : wat als het niet klikt ? wat als ik uitgelachen wordt ? wat als ze mij niet begrijpt ? waar ben ik toch aan begonnen ? De twijfel slaat toe, tot ik haar aankijk & zie dat ik op de juiste plaats ben. Het werd een openbaring : ze sprak mijn taal, die niemand anders begreep. Ze verstond mij, ze geloofde mij, ze gaf mij hoop & moed. Dat was zeven jaar geleden.
De mensen van Empathie hebben niet alleen mezelf, maar ook mijn man & mama geholpen. Op momenten dat zij me niet begrepen & de communicatie tussen hen en mezelf helemaal blok zat, functioneerde Empathie als tussenpersoon. Zij vonden de woorden die mij niet te binnen schoten. Dit was voor mij zeer belangrijk, want het is zeer belangrijk om ook thuis jezelf te kunnen zijn & de slechte momenten te mogen tonen aan de mensen waarmee je samenwoont.

Zo zijn we samen, stap voor stap, aan een lang proces begonnen. Ondertussen ben ik bijna 32 jaar en zit ik soms met een dubbel gevoel. Enerzijds heb ik iets van : WAUW, eindelijk eens genieten van het leven, bewust keuzes maken en ervoor gaan !! Anderzijds : zoveel jaren die verloren zijn & die ik nooit meer kan goedmaken. Gelukkig heb ik een schat van een man & een toegewijde mama die reeds van in het begin in de kantlijn stonden om mij aan te moedigen & te helpen in slechte momenten.

Maar ik probeer zoveel mogelijk naar de toekomst te kijken, want als ik even stilsta bij de weg die ik afgelegd heb, dan moet ik spontaan zuchten. Ja, zuchten van opluchting, van “contentement”. Heb ik nog slechte dagen ? Heel zeker, maar ze worden steeds schaarser & ik kan ze steeds beter relativeren. Ben ik helemaal genezen ? Nee, want telkens als er eten op tafel komt, moet ik keuzes maken. Soms ben ik tevreden met die keuze, soms helemaal niet. Maar het belangrijkste : ik vergeet daarom niet “te leven”, te genieten. Mijn wereld staat niet meer stil voor een kilo meer of minder.

Ik heb door Empathie vooral geleerd dat ik keuzes heb, ook al besef ik dat niet altijd & voel ik dat niet altijd zo aan. En als ik weer eens overdonderd wordt door “probleemsituaties”, dan zoek ik vooral naar oplossingen, want aan het probleem kan je toch niets veranderen. Het leven zit nu eenmaal vol ups & downs. Empathie heeft mij geleerd met de mindere dagen te leren omgaan op het moment dat ze zich voordoen & niet te piekeren om wat zou kunnen komen. In het “NU” leven en je vooral bewust zijn dat je leeft !! Ja, het is gewoon een kwestie van “positieve ingesteldheid”. Vroeger zag ik dat niet & ik voelde mij vertrappeld door de wereld. Slechts veilig in mijn eigen wereldje. Nu kijk ik het leven recht in de ogen, met de borst vooruit, want ik mag er best wezen, vind ik nu. En die mindere kantjes ?? Tja, die moeten ze er maar bijnemen.

Nathalie